Een geboortekaartje, verstuurd via de digitale snelweg, de realiteit nog niet geheel bevattend van de bestemming waar het kaartje aan zal komen. Terwijl ik online zat te zoeken naar een gepast kaartje, merkte ik hoe ik rekening aan het houden was met de waarschijnlijke gedachtestroom van de partij waar het kaartje heen zou gaan. Het mocht niet te overdreven overkomen maar toch al zeker niet sarcastisch. Ondanks het tegenstrijdige gevoel dat ik binnen in mij voelde, bleef de emotie sarcasme uit. Lees verder “Self-flagellation With Love,,,”

Als kind vond ik het heerlijk om mij te ‘verstoppen’ als ik met mijn ouders naar openbare plekken moest. Al die vreemde mensen, ik vond het maar niks. Vreemde mensen zijn eng. En dat vind ik vandaag de dag nog steeds. Mijn draagbare cassette speler zorgde ervoor dat ik mijn eigen bekende geluid hoorde waardoor ik helemaal alleen op de wereld leek rond te lopen en stiekem de mensen kon observeren. Mijn zonnebrilletje met een dik wit montuur en ronde zwarte glazen verborg mijn nieuwsgierige blik. Lees verder “Hidden Feelings,,,”

De PMS is weer flink op me losgelaten deze maand. Mood swings waar iemand met een bipolaire stoornis nog jaloers op zou worden.

De persoon die me eerder kon laten vliegen, ontloop ik omdat hij me onbedoeld alleen maar een slecht gevoel over mijzelf geeft en in de staat waarin ik nu verkeer lijkt het me beter dat hij ver bij me uit de buurt blijft. Ever met Satan? Well hello! Lees verder “Monthly Depression,,,”

“We come to love not by finding a perfect person, but by learning to see an imperfect person perfectly.”
―Sam Keen, To Love and Be Loved

The feelings are in there, somewhere. They just won’t come out… Lees verder “Psychotic Doubts,,,”

Vannacht voelde ik je adem weer in mijn nek, hoorde ik je doorrookte stem in mijn oor, de woorden fluisterend: “Jouw grote ogen zal ik nooit meer vergeten!”. Ik wou schreeuwen maar kon geen geluid uitbrengen. Je keek me aan en kreeg een valse lach rond je mond. Met je handen pakte je mijn rug vast en trok me naar je toe voor een kus. Ik draaide mijn hoofd weg en voor ik het wist zat ik rechtop in bed. Angstig en weer in de huid van dat 14-jarig meisje. Ik keek langs me en merkte dat ik mijn nieuwe liefde wakker had gemaakt. Hij trok me dicht tegen zich aan en ik voelde me voor even weer veilig tussen zijn grote armen.

Lees verder “Embodiment Of Fear,,,”

Lieve jij,

 

Vandaag ben je jarig. Het voelt raar om je niet even te kunnen feliciteren. Om mijn excuses aan te bieden voor weer een rot jaar dat je achter de rug hebt mede dankzij mij. Lees verder “Just Another Cheap Tought,,,”

De slachtoffers waar ik me meestal over uitlaat, hebben er niet voor gekozen om het lijdend voorwerp van mijn hersenspinsels te zijn. Vaak hebben ze mij wel een reden gegeven. Maar een vrije keuze is er toch zeker niet. Except one. Lees verder “Except One,,,”

“Hai snoebel….” Je nam de telefoon op en ondanks dat ik met een privé nummer belde, wist je dat ik het was. De heerlijke klanken van je warme stem lieten de tranen achter mijn ogen branden. Met een krop in mijn keel kon ik zacht een ‘hallo’ uitbrengen. Lees verder “I Just Called,,,”

Ik sta voor het raam en geniet van mijn uitzicht. Mijn twee lieve beestjes die buiten heerlijk aan het rondscharrelen zijn, verwarmd door het zonlicht, zonder enig besef van wat er allemaal gaande is in de wereld. Lees verder “Just An Option,,,”

Lieve jij,

Vandaag is het weer zo’n dag waarop iedere radio dj vindt dat ik maar aan je herinnert moet worden. Ik mis je. Ik mis je armen om mij heen, ik mis je lieve woorden, ik mis het om op mijn tenen te moeten lopen voor, ik mis je gescheld, ik mis het dat je mij kwetst, ik mis het hoe je alles aan mij storend vond, ik mis het om te zeggen dat ik van je hou en dat je dat vond dat je dat al genoeg had gehoord.

Mis ik jou of hou ik niet genoeg van mijzelf en mis ik het bekende om mij heen?

Ik probeer van je weg te vluchten maar je zit in mijn hoofd, je zit in mijn hart. Je was het middelpunt van mijn bestaan. Iedere stap die ik zette was in overweging met jou in mijn achterhoofd. Ik als persoon bestond niet. Ik mocht niet bestaan. Alles dat mij tot mij maakte was niet goed genoeg. Ík was niet goed genoeg.

Mijn hart is gesloten, bang om nog een keer open te staan voor liefde en diezelfde pijn te moeten voelen. Je hoopte dat je de enige man in mijn leven zou zijn voor de rest van je leven en guess what? Dat is je gelukt! Chapeau mijn vriend…

“We love the things that destroy us, because in that destruction we truly feel alive.” 
― Robert Pobi