By Succubus
Vrij als een vogel maak ik gebruik van het luchtruim. Toch bemerk ik ineens de koelte om mij heen. Er is geen vogel die met mij mee vliegt. Helemaal alleen hang ik daar op een paar honderd meter hoogte.
De warmte van de zon op mijn vleugels is verdwenen. Langzaam vlieg ik Lees verder “Birdie,,,”
In de verte klinkt het gehuil van een baby. Een zieltje wat achter gelaten is om te sterven. Je bent niet gewild lieve meid. Als je van het andere geslacht was geweest mocht je blijven leven. Je zou overladen worden met cadeaus en liefde. Toch koos je ervoor om als meisje ter wereld te komen.
Uitgemergeld en amper nog energie om te krijsen voor liefde, zo
Afvragend waarom haar dit allemaal moest overkomen, waarom zij degene was die voor dit alles gestraft werd, stopte ze haar sleutel in het contact en startte de motor. Betraande ogen keken haar in de achteruitkijkspiegel aan. Zij had het toch ook niet kunnen helpen dat ze was zoals ze was. Hij had ook voor een andere optie kunnen kiezen maar dan was het alleen op papier zijn eigendom geweest. Want zo zag hij alles en
Begrijpend waarom een verslaafde hunkert naar zijn shotje of drugs of zelfs een glas alcohol, vraag ik me af of niet alles verslavend kan werken in dit leven. Of het leven op zich niet al verslavend kan werken.
Een avondje googlen op het woord verslaving bracht me op de meest intrigerende onderwerpen. Eigenlijk bestaat er niets meer dat niet
Op de achtergrond galmen de mooie teksten van Shirley Bassey door mijn hoofd en ineens realiseer ik me dat er niets zo tegenstrijdig is als liefde.
Liefde….een ontzettend mooi woord, een ontzettend mooi gevoel, een inspiratiebron voor vele liedjes, films en schilderijen. Toch kennen we allemaal ook
In tegenstelling tot de goed gebekte vogeltjes die mijn stereo verwarmen met hun ruige, snelle praatjes, lukt het mij de afgelopen paar dagen niet eens meer om een normaal gesprek te voeren met iemand. Mijn gedachten zijn overal en ook weer nergens. Een heel lekker gevoel, dat moet ik toegeven. Ik bedoel een goedkopere drug geeft het niet.
Het lukt me niet eens om
Schijnbaar leven we tegenwoordig in een maatschappelijke samenleving, waarin we impulsief te werk gaan en maar verwachten van anderen om ons heen, dat ze hierin meegaan. Je zou zeggen “Dan trek je je mond open” maar dat gaat heden ten dage niet meer.
Vandaag de dag moet je in de polonaise, die zich de maatschappelijke samenleving noemt, mee lopen. Heb je geen 47″ lcd scherm aan je muur hangen, ben je ronduit een nul. Want