Lieve jij,
Al 38 jaar sta ik naast jou. Ik heb je je eerste levenslucht zien inademen. Ik heb je je eerste stapjes zien zetten. Je eerste woordjes horen uitspreken. Je eerste blijdschap gevoeld, je boosheid, je angst, maar ook je verdriet.
Waar jij ook was, ik was altijd bij je. Ik liet je niks merken van mijn aanwezigheid. Ik liet je gewoon voelen, ervaren en opgroeien in je wereld. Heel vaak was het moeilijk om je niet tegen te houden wanneer je fouten dreigde te maken of wanneer je echt dingen deed die je beter niet had kunnen doen, maar ik wist dat het voor je eigen bestwil was dat ik niet ingreep.
Alle stappen die je ooit in het leven hebt gezet, waren met een reden. En je behoeden voor al het kwaad kon ik niet. Wou ik ook niet. Je had die ervaringen nodig om te komen daar waar je nu bent.
Ik heb je zien groeien, als mens maar ook als persoon. En ik ben blij dat ik je niet tegen heb gehouden in de vele foute stappen die je zette. Het heeft je wijzer gemaakt. Het heeft je een andere kant van de wereld laten zien die veel mensen pas op latere leeftijd zien, of zelfs nooit. Het heeft je inzichten gegeven. En inzichten verkrijgen is meestal niet leuk, want meestal gaat er iets negatiefs aan vooraf. Maar zonder yin geen yang.
Ik heb altijd geloofd in de kracht die je bezat. Hoe vaak iemand ook tegen je zei dat je geen goed mens was, ik bleef in jou geloven. Ik zag wat het met je deed en dat deed mij pijn. Ik voelde hoe je aan jezelf begon te twijfelen. Hoe je er bijna compleet van overtuigd was dat je niet goed genoeg was. Ik voelde de pijn, de wanhoop, het verdriet. Ik voelde hoe je adem langzamer en langzamer ging. Je hart stopte. Zelfs op dat moment, toen je in het diepst van je dal zat, zag ik hoe je terugkeek op de mooie momenten die het leven je tot dan toe gegeven had. Ik wist dat je hier hoop uit zou kunnen putten, want het leven mocht hier nog niet eindigen. Jouw tijd was nog niet gekomen.
Bij iedere rollercoaster die je weer instapte, ging ik met je mee. Dikwijls dacht ik: meisje… gun jezelf eens rust en probeer te ervaren dat rust niet per se onrust betekent. Je hóéft niet te rennen en te vluchten. Maar ik kon het wel denken, zeggen of zelfs schreeuwen; ik wist dat je het zelf zou moeten ervaren. Tot dat moment waren al mijn woorden loos geweest.
En nu zitten we hier samen op bed. Ik ben trots op je!
Ik voel de liefde die je voor jezelf hebt gevonden. En ja, ik zie het conflict dat je hebt met je oude ik, maar je spreekt de juiste woorden met de bijbehorende kalmte:
“Ik hou van mijzelf. Ik ben een goed mens en ik ben het goede waard. Alles wat mensen mij proberen aan te doen, staat los van wie ik ben. Dat zijn pijlen die gegooid worden omdat ze zelf struggelen met hun eigen binnenwereld. Ik ben oprecht een goed mens met een goed hart dat soms fouten maakt. En dat mag, zolang ik maar herstel.”
Ik hoor je de woorden uitspreken en ik voel dat je het nu ook eindelijk gelooft. En je mag ze geloven, want je hebt die woorden verdiend. Ik heb je jaren zien vechten met jezelf, met oude demonen. Maar je hebt ze nu verslagen. Je mag nu jezelf zijn. En voor jezelf opkomen is geen zonde. Dat is een teken van kracht, van houden van jezelf. Dit is een goed voorbeeld voor je kinderen. Want nu zien je kinderen dat het goed is om voor jezelf op te komen, van jezelf te houden, te leren van je fouten en niet te ontkennen dat je ze maakt. Maar ook: hoe los ik het op een goede manier op?
Het is geen gemakkelijke weg geweest en geloof me, het gaat er niet gemakkelijker op worden. Maar je hebt nu je fundament gestabiliseerd. Je hebt uitgevonden hoe je van jezelf moet houden en dat dat mag. Voor mij was het ook niet gemakkelijk om altijd maar te moeten wachten en niks te mogen zeggen, maar lieve jij… het wachten was het meer dan waard.
Ik hou van jou vanaf het eerste moment dat ik je zag en ik zal altijd naast je blijven staan en er voor je zijn.
Ik was er altijd al.
Maar eindelijk zie jij mij nu ook.
Liefs,
Je bewustzijn
Ik hou van je!!
En ik van jou!
Heel mooi verwoord, men staat er te weinig bij stil dat men niet te hard moet zijn voor zichzelf ongeacht hoeveel fouten we maken.
Fouten maken mag, zolang je er maar uit leert.
Bedankt om dit inzicht neer te pennen.
Bedankt voor je lieve woorden. Ik ben al een jaar tegen mijzelf aan het zeggen in bepaalde situaties: “Dit is jouw emotie en niet die van mij. ” En in het begin voelde het onwennig maar het werd steeds meer een waarheid. Dat was eigenlijk het begin van mijn zelfliefde. En natuurlijk val ik af en toe nog terug in oude patronen. Dat is nu eenmaal omdat het valkuilen blijven. Maar zolang je je er bewust van bent en jezelf weer terug kunt halen, komt het allemaal goed.